απομνημονεύματα Μακρυγιάννη (οικονομική έκδοση)

Μίαν βραδιά έκανα την προσευκή μου, λυπημένος πολύ δια την κατάστασιν της πατρίδος, κ’ έπεσα και κοιμήθηκα. Βλέπω εις τον ύπνο μου ότι από πάνουτο σπίτι μου ήταν ένα πλήθος περιστέρια κ’ ένα όρνιον τα κυνηγούσε και τα τρωγε κι άλλα τα ξεκλούσε και τα πέταγε κάτου. Αυτό βλέποντας συνάχτηκαν πλήθος άνθρωποι και μου φώναζαν: «Μακρυγιάννη, βάρε αυτό το όρνιον οπού καταφάνισε τα περιστέρια!» τους έλεγα: «Είναι πολύ ψηλά, τι να του κάμω;» Αλλού ύστερα παίρνει το όρνιον ένα περιστέρι εις τα νύχια του και κατεβαίνει κάτου και ήταν ένας γκρεμνός και εις τα χείλια του γκρεμνού κάθεταν και το τρωγε. Τότε όλος αυτός ο κόσμος με φωνάζουν να πάγω να το πιάσω· τους λέγω: «να πάγω να το πιάσω μου βγάζει τα μάτια με τα νύχια του»· τους είπα κ έφκειασαν ένα μεγάλο παλούκι και το μπηξαν εις την γη και τους είπα και μο φεραν και μίαν χοντρή τριχιά και την έβαλα και την πέρασα εις το παλούκι και την έδεσα καλά και τότε έδωσα τη μία άκρη ενού από τον λαόν και την άλλη την άκρη την πήρα εγώ και τους είπα: «Τώρα οπού τρώγει το περιστέρι, έχει το νου του εκεί να πάμεν να του δέσουμεν τα ποδάρια του με την τριχιά· το παλούκι θα το βαστήση»· του περάσαμεν της άκρες του σκοινιού, το δέσαμεν χωρίς να μας νοιώση. Αφού τελείωσε αυτό το περιστέρι, κάνει να πάρη φτερόν κρεμάστη κάτου με το κεφάλι και βαρούσε τα φτερά του. Τότε ξύπνησα· και είπα θα δέσουμεν τον Βασιλέα με νόμους. Αυτό το όνειρον το είδα πριν την τρίτη Σεπτεβρίου ως πέντε μήνες.

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ